In this poignant interview with Mathrubhumi, Abdul Raheem recounts his harrowing 20-year prison ordeal in Saudi Arabia and his subsequent miraculous release, which was made possible by the global Malayali community uniting to raise a staggering 48 crore rupees for his blood money. At the young age of 24, Raheem traveled to Saudi Arabia as a house driver to assist a physically challenged youth; however, a tragic misunderstanding at a traffic signal led to a sudden altercation where the boy spat on him, and Raheem’s defensive reflex inadvertently struck the youth’s neck, resulting in his tragic demise due to a pre-existing medical vulnerability. Raheem opens up about the bleak reality of his confinement, the terrifying phase where he was prepped for execution via fingerprinting and photography alongside fellow inmates who were subsequently executed, and the absolute isolation he felt before the Indian Embassy, legal aid committees, and prominent figures stepped in. Now 44, Raheem expresses his deep, overwhelmed gratitude to the global diaspora that transcended all barriers of caste, religion, and politics to save his life, while acknowledging the stark visual and social transformations of a completely changed Kerala that he is now preparing to step into.
Section 3: Malayalam Full Article
20 വർഷത്തെ ജയിൽവാസവും മോചനവും; മരണവക്കിൽ നിന്ന് തിരിച്ചെത്തിയ അബ്ദുൾ റഹീം മനസ്സ് തുറക്കുന്നു
ലോകമെമ്പാടുമുള്ള മലയാളികൾ ഒന്നടങ്കം നെഞ്ചിലേറ്റിയ പേരാണ് അബ്ദുൾ റഹീമിന്റേത്. സൗദി അറേബ്യയിൽ കൊലക്കുറ്റത്തിന് വിധിച്ച് മരണത്തിന്റെ നിഴലിൽ കഴിഞ്ഞിരുന്ന കോഴിക്കോട് സ്വദേശിയായ അബ്ദുൾ റഹീം, 20 വർഷത്തെ നീണ്ട ജയിൽവാസത്തിന് ശേഷം ഒടുവിൽ ജന്മനാട്ടിൽ തിരിച്ചെത്തിയിരിക്കുകയാണ്. ജാതിയും മതവും രാഷ്ട്രീയവും മറന്ന് ആഗോള മലയാളി സമൂഹം ഒന്നടങ്കം കൈകോർത്ത് സമാഹരിച്ച 48 കോടിയോളം രൂപയുടെ ദിയാധനം (രക്തപ്പണം) നൽകിയാണ് റഹീമിന്റെ മോചനം സാധ്യമാക്കിയത്. മാതൃഭൂമിക്ക് നൽകിയ പ്രത്യേക അഭിമുഖത്തിൽ തന്റെ തടവറക്കാലത്തെക്കുറിച്ചും മരണത്തെ മുഖാമുഖം കണ്ട നിമിഷങ്ങളെക്കുറിച്ചും റഹീം തുറന്നുപറയുന്നു.
അന്ന് സംഭവിച്ചത് എന്ത്? വിധി മാറ്റിയ ആ നിമിഷം
കുടുംബത്തിന്റെ പ്രയാസങ്ങൾ മാറ്റാൻ, ഒരുപാട് സ്വപ്നങ്ങളുമായാണ് തന്റെ 24-ാം വയസ്സിൽ 2006-ൽ അബ്ദുൾ റഹീം ഗൾഫിലേക്ക് വണ്ടി കയറുന്നത്. സൗദിയിൽ ഒരു ഹൗസ് ഡ്രൈവർ വിസയിലായിരുന്നു ജോലി. സ്പോൺസറുടെ ശാരീരിക വെല്ലുവിളികൾ നേരിടുന്ന 21 വയസ്സുള്ള മകനെ പരിചരിക്കലായിരുന്നു പ്രധാന ചുമതല. എന്നാൽ ഗൾഫിലെത്തി വെറും ഒരു മാസത്തിനുള്ളിൽ റഹീമിന്റെ ജീവിതം കീഴ്മേൽ മറിഞ്ഞു.
ഒരു ദിവസം കാറോടിക്കുന്നതിനിടയിൽ ചുവപ്പ് സിഗ്നൽ മറികടക്കാൻ സ്പോൺസറുടെ മകൻ റഹീമിനോട് ആവശ്യപ്പെട്ടു. ട്രാഫിക് നിയമം ലംഘിക്കാൻ വിസമ്മതിച്ച റഹീമിനോട് അവൻ ദേഷ്യപ്പെടുകയും, ഭാഷാപരമായ തടസ്സങ്ങൾക്കിടയിൽ വണ്ടി എടുക്കാത്തതിന്റെ പേരിൽ റഹീമിന്റെ മുഖത്തേക്ക് തുപ്പുകയും ചെയ്തു. ആ സമയത്ത് പെട്ടെന്നുണ്ടായ പ്രതിരോധത്തിൽ റഹീം കൈ വീശിയപ്പോൾ, കുട്ടി തല പെട്ടെന്ന് ഉയർത്തുകയും അടി നേരെ കഴുത്തിൽ കൊള്ളുകയുമായിരുന്നു. മുൻപ് ശസ്ത്രക്രിയക്ക് വിധേയനായിരുന്ന ആ കുട്ടി ആഘാതത്തിൽ മരണപ്പെട്ടു. ഇതോടെ റഹീം ജയിലറയ്ക്കുള്ളിലായി. ഭാഷയറിയാത്തതും കൃത്യമായി കാര്യങ്ങൾ കോടതിയെ ബോധ്യപ്പെടുത്താൻ കഴിയാത്തതും കാര്യങ്ങൾ വധശിക്ഷയിലേക്ക് എത്തിക്കുകയായിരുന്നു.
വധശിക്ഷയുടെ തൊട്ടരികിൽ; തടവറയിലെ കഠിനമായ ദിനങ്ങൾ
ജയിലിലെ ആദ്യ നാളുകൾ കടുത്ത നിരാശയുടേതായിരുന്നു എന്ന് റഹീം ഓർക്കുന്നു. പുറംലോകവുമായി യാതൊരു ബന്ധവുമില്ലാതെ, രക്ഷപ്പെടുമെന്ന് ഒരു പ്രതീക്ഷയുമില്ലാതെ കഴിഞ്ഞ നാളുകൾ. പിന്നീട് മറ്റ് തടവുകാർ വാങ്ങി നൽകുന്ന റീചാർജ് കാർഡുകൾ വഴിയാണ് വല്ലപ്പോഴും വീട്ടിലേക്ക് വിളിച്ചിരുന്നത്.
വധശിക്ഷ നടപ്പാക്കുന്നതിന് മുന്നോടിയായുള്ള നടപടികൾ റഹീമിന്റെ കേസിലും പൂർത്തിയായിരുന്നു. “ശിക്ഷ നടപ്പാക്കുന്നതിന് ഒന്നോ രണ്ടോ മാസം മുൻപ് ഫോട്ടോ എടുക്കലും വിരലടയാളം (Fingerprint) ശേഖരിക്കലുമെല്ലാം കഴിഞ്ഞു നിൽക്കുകയായിരുന്നു ഞാൻ. എന്റെ കൂടെ ഇതേപോലെ ഫിംഗർപ്രിന്റ് എടുത്ത ബംഗ്ലാദേശ് പൗരന്മാർ ഉൾപ്പെടെയുള്ള നിരവധി പേരുടെ വധശിക്ഷ തൊട്ടടുത്ത ദിവസങ്ങളിൽ അവിടെ നടപ്പാക്കി. ഞാനും ആ മരണത്തിന്റെ വക്കിലായിരുന്നു,” റഹീം ആ ഭയനാകമായ നിമിഷം പങ്കുവെച്ചു. കോടതിയിലേക്കോ ആശുപത്രിയിലേക്കോ കൊണ്ടുപോകുമ്പോൾ കൈകളിലും കാലുകളിലും കനത്ത വിലങ്ങുകൾ വെച്ചായിരുന്നു യാത്ര.
തടവറയിൽ കഴിയുമ്പോൾ ഉമ്മ തന്നെ കാണാൻ വന്ന സങ്കടകരമായ ഓർമ്മയും റഹീം പങ്കുവെച്ചു. കാലിൽ വിലങ്ങുവെച്ച രൂപത്തിൽ ഉമ്മയുടെ മുന്നിൽ ചെല്ലാനുള്ള വിഷമം കാരണം ആദ്യം കാണാൻ വിസമ്മതിച്ചിരുന്നു. പിന്നീട് എംബസി ഉദ്യോഗസ്ഥരുടെയും റിയാദിലെ ലീഗൽ കമ്മിറ്റിയുടെയും ഇടപെടലിലൂടെ ഉദ്യോഗസ്ഥർ കയ്യിലെ വിലങ്ങ് മാത്രം അഴിച്ചുനൽകി, അരമണിക്കൂർ ഉമ്മയോട് സംസാരിക്കാൻ ജയിൽ അധികൃതർ അനുവാദം നൽകുകയായിരുന്നു.
പ്രതീക്ഷ നൽകിയ റിയാദിലെ കമ്മിറ്റിയും ആഗോള മലയാളികളും
ജയിലിൽ കിടന്ന് വർഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞിട്ടും കേസിൽ പുരോഗതിയില്ലാതെ വന്നപ്പോൾ സഹായിക്കാൻ വന്നവരോട് പോലും നിരാശ കാരണം ദേഷ്യപ്പെട്ട സാഹചര്യങ്ങൾ ഉണ്ടായിട്ടുണ്ടെന്ന് റഹീം പറയുന്നു. ആദ്യമായി ജയിലിൽ വന്ന് വിവരങ്ങൾ പുറത്തറിയിച്ച ഷക്കീബ്, നജീബ് എന്നിവരെയും റഹീം നന്ദിയോടെ സ്മരിക്കുന്നു. പിന്നീട് റിയാദിലെ ഒട്ടനവധി സാമൂഹിക പ്രവർത്തകരും റിയാദ് ലീഗൽ എയ്ഡ് കമ്മിറ്റിയും ബോബി ചെമ്മണ്ണൂർ ഉൾപ്പെടെയുള്ള പ്രമുഖരും കേസ് ഏറ്റെടുത്തു.
ഇന്ത്യൻ എംബസിയുടെയും നിയമസഹായ കമ്മിറ്റികളുടെയും നിരന്തരമായ ശ്രമത്തിനൊടുവിലാണ് സ്പോൺസറുടെ കുടുംബം ദിയാധനം സ്വീകരിക്കാൻ തയ്യാറായത്. എന്നാൽ 48 കോടി രൂപ എന്ന ഭീമമായ തുക എങ്ങനെ സമാഹരിക്കുമെന്നതിനെക്കുറിച്ച് ജയിലിനുള്ളിൽ കിടന്ന റഹീമിന് ഒരു ധാരണയുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. ജയിലിൽ നിന്ന് പുറത്തിറങ്ങിയപ്പോൾ മാത്രമാണ് ലോകത്തിന്റെ വിവിധ കോണുകളിലുള്ള മലയാളികൾ ഒത്തൊരുമിച്ച് ഒരു രൂപ മുതൽ കോടികൾ വരെ നൽകി ഈ തുക സ്വരൂപിച്ച വിവരം റഹീം പൂർണ്ണമായി അറിയുന്നത്.
പുതിയ ജീവിതം, പുതിയ സ്വപ്നങ്ങൾ
24-ാം വയസ്സിൽ ഒരുപാട് സ്വപ്നങ്ങളുമായി നാടുവിട്ട റഹീം ഇന്ന് തന്റെ 44-ാം വയസ്സിലാണ് തിരികെ കേരള മണ്ണിൽ കാലുകുത്തുന്നത്. 20 വർഷം കൊണ്ട് കേരളം പാടെ മാറിയിരിക്കുന്നു. സ്മാർട്ട്ഫോണുകളോ സോഷ്യൽ മീഡിയയോ ഇല്ലാതിരുന്ന 2006-ൽ നിന്ന് 2026-ൽ എത്തുമ്പോൾ നാട്ടിലെ മാറ്റങ്ങൾ അത്ഭുതപ്പെടുത്തുന്നുവെന്ന് റഹീം പറയുന്നു. എയർപോർട്ടിൽ ലഭിച്ച വൻ സ്വീകരണം കണ്ട് ആദ്യം ഒന്ന് ഭയന്നുപോയതായും അദ്ദേഹം കൂട്ടിച്ചേർത്തു.
“എന്നെ സഹായിച്ച, എനിക്കായി പ്രാർത്ഥിച്ച ലോകമെമ്പാടുമുള്ള എല്ലാ മലയാളികളോടും എനിക്ക് വാക്കുകൾക്ക് അപ്പുറമുള്ള നന്ദിയും കടപ്പാടുമുണ്ട്. ജാതിയോ മതമോ രാഷ്ട്രീയമോ നോക്കാതെയാണ് അവർ എന്നെ രക്ഷിച്ചത്,” റഹീം വികാരാധീനനായി പറഞ്ഞു. നഷ്ടപ്പെട്ടുപോയ 20 വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം ഇനി കുടുംബാംഗങ്ങളോടും സുഹൃത്തുക്കളോടുമൊപ്പം ഇരുന്ന് ആലോചിച്ച് ജീവിതത്തിൽ പുതിയ സ്വപ്നങ്ങളും പുതിയ ഭാവി പരിപാടികളും കെട്ടിപ്പടുക്കണമെന്ന ആഗ്രഹത്തോടെയാണ് അബ്ദുൾ റഹീം തന്റെ പുതിയ ജീവിതത്തിലേക്ക് ചുവടുവെക്കുന്നത്.
